(द्वेष्योऽसि जीव! पांसुल अधिकतरं सा खलु वल्लभा तव।
इति जानन्त्या अपि मया न ईर्ष्यितं दग्धप्रेम्णः॥)
स च्चिअ रामेउ तुमं पंडिअ इति अलं म्ह रमिएण।
सब्भाववाहिराइँ लज्जा जाणई अग्गमग्गाइं॥ ६६॥
(स एव रमयति त्वां पण्डित इत्यलमस्माकं न रमितेन।
सद्भावबाह्यानि लज्जा जानाति अग्रवर्त्मानि॥)
ण सहि अणुणअभणिअं ण देसि पसरंतरोसमुक्कामरिसा।
कह आ ए करं चिअ दूरविसव्वइअणिट्ठुरं तुह हिअअं॥ ६७॥