अदेयमासीद् द्वयमेव भूपतेः शशिप्रभं छत्रमुभे च चामरे॥ ९८॥
ननु चार्थोपाधेरप्यर्थोऽन्यथाभासमानो दृश्यते। तद्यथा—
पायाद् वो रचितत्रिविक्रमतनुर्देवः स दैत्यान्तको यस्याऽऽकस्मिकवर्धमान—वपुषस्तिग्मद्युतेर्मण्डलम्।
मौलौ रत्नरुचि श्रुतौ परिलसत्ताटङ्ककान्ति क्रमात् जातं वक्षसि कौस्तुभाभमुदरे नाभीसरोजोपनम्॥ ९९॥
ततश्च न ज्ञायते किमयमर्थोपाधिनिबन्धनोऽर्थस्यान्यथावभासः, उत शब्दोपाधिनिबन्धन इति।
चिरं जीव, यदवतीर्ण इव प्रतिपाद्यार्थपदवीं दृश्यसे; पृच्छाम्यायुष्मन्तं क एषोऽर्थो नाम?
किं ब्रवीषि— 'यः शब्देन प्रतिपाद्यते'?
अथ गौरित्यत्र कः शब्दार्थः?
किमात्थ, 'सास्नादिमान् पिण्डः' इति ?
कथं स्वरूपमपि पृष्टः शब्देनैव व्यपदिशसि?