जागर्षि काश्मरि! निषीदसि कोविदार! कुत्रासि वत्सकृतमाल! तमाल! पश्य।
किं साम्प्रतं रघुपतेरिति विक्लवाभि— रुक्तं द्रुमौघमवलोक्य वनस्थलीभिः॥ १६६॥
१०. सहायाप्रश्नो यथा—(सेब. ११.१११)
तो ती/तं दट्ठूण पुणो मरणेक्करसाए वाहिह—णीसारत्थं।
आउच्छसु मं ति कअं तिअडा-गअ-लोअणाए दीणपललोइअं॥ १६७॥
(ततः तद् दृष्ट्वा पुनः मरणैकरसया बाष्पनिस्सारार्थम्।
आपृच्छस्व मामिति कृतं त्रिजटागतलोचनया दीनप्रलोकितम्॥)
सहिअम्मि रामविरहे दूसहणिज्जे पडिच्छिए वेहव्वे।
सअसु गअणेहलहुअं मह णिल्लज्जमरणं इमं ति परुण्णा॥ १६८॥