ताव अकओपआरा किरंति कआ हिअअबहुमआ॥ १९०॥
(यावन्न लक्षयति परः, यावन्न लभ्यते प्रिये प प(रा)सङ्गः।
तावत् कृतोपकारा कीर्त्तयति कृता हृदयबहुमता॥)
अवहारेऊण चिरं भणसु तुमं चिअ अमुक्करोसा वि फुडं।
किं अगणेऊण इमं होज्जा तुमम्मि मज्झपमाअक्खलिअं॥ १९१॥
(अवधार्य चिरं भण त्वमेव अमुक्तरोषापि स्फुटम्।
किमगणयित्वा इदं भविष्यति त्वयि प्रसादस्खलितम्॥)
अप्ररूढविस्रम्भायामपि प्रकृतिस्थः षोढैव प्रकृतिस्थादिभेदात्। तेषु—