पुरासीदस्माकं तनुरियमभिन्नैव सततं ततो नु त्वं प्रेयान् वयमपि हताशाः प्रियतमाः।
इदानीं नाथस्त्वं वयमपि कलत्रं किमपरं मयाप्तं प्राणानां कुलिशकठिनानां फलमिदम्॥ ७२॥
१६. प्रियावमानाद् विलक्षादिभ्यो लज्जा वैवक्ष्यं यथा—
ण पिअइहज्झपइ ॰ ॰ ॰ ॰ ॰ ॰।
समुहपडिवक्ख—विलिआतंमेतुम्महइ वाअडच्चिअ मरिसं॥ ७३॥
शैलात्मजापि पितुरुच्छिरसोऽभिलाषं व्यर्थं समीक्ष्य ललितं वपुरात्मनश्च।
सख्योः समक्षमिति चाधिकजातलज्जा शून्या जगाम भवनाभिमुखी कथञ्चित्॥ ७४॥
१७. विप्रियस्य पुनः पुनः स्मरणमनुशयः, यथा— (द्र. ३५.३० पृ. १५८७)