असौ शरण्यः शरणागतानामगाधसत्त्वो मगधप्रतिष्ठः।
राजा प्रजारञ्जनलब्धवर्णः परन्तपो नाम यथार्थनामा॥ ३॥
सच्चं सण्णा धण्णा जा तइआ केसवेण गिरिधरेण।
गुरुभार—वावडेण वि, अज्जुअच्छं चिरं दिठ्ठा॥ ४॥
(सत्यं संज्ञा धन्या या तदा केशवेन गिरिधरणे।
गुरुभारव्यापृतेनापि ऋज्वक्षं/अनृज्वक्षं चिरं दृष्टा॥)
३. यत्र व्यपेक्षोत्थापकं वाक्यमभिधाय तदुपपादकमभिधीयते, उपपादकं वाभिधाय व्यपेक्षोत्थापकं, सा वाक्याभिधानिकी।
तयोराद्या यथा— (हेमचन्द्रस्य प्राकृतव्याकरणे ४.४२०)
सा उप्पडी गोठ्ठउहि। णोक्खी कावि विसगंठि।