तत्र दावानलं दृष्ट्वा विवेश विरताशयः । निर्दग्ध-कल्मषो भूत्वा स्वर्ग-सौख्यमवाप्तवान् ॥
Metre: अनुष्टुप्
अतोऽहं ब्रवीमि-श्रूयते हि कपोतेन (१३४)इत्यादि ।
तच्छ्रुत्वारिमर्दनो दीप्ताक्षं पृष्टवान्-एवमवस्थिते किं भवान्मन्यते ?
सोऽब्रवीत्-देव ! न हन्तव्य एवायम् । यतः—
या ममोद्विजते नित्यं सा ममाद्यावगूहते । प्रिय-कारक भद्रं ते यन्ममास्ति हरस्व तत् ॥
Metre: अनुष्टुप्
हर्तव्यं ते न पश्यामि हर्तव्यं चेद्भविष्यति । पुनरप्यागमिष्यामि यदीयं नावगूहते ॥
Metre: अनुष्टुप्
अरिमर्दनः पृष्टवान्-का च नावगूहते ? कश्चायं चौरः ?इति विस्तरतः श्रोतुमिच्छामि ।
दीप्ताक्षः कथयति- कथा ८ कामातुर-वणिक्-कथा
अस्ति कस्मिंश्चिदधिष्ठाने कामातुरो नाम वृद्ध-वणिक् । तेन च कामोपहृत-चेतसा, मृत-भार्येण काचिन्निर्धन-वणिक्-सुता, प्रभूतं धनं दत्त्वोद्वाहिता । अथ सा दुःखाभिभूता तं वृद्ध-वणिजं द्रष्टुमपि न शशाक । युक्तं चैतत्—