मध्यमाऽनूढा प्रगल्भा यथा—(गाधारत्नकोशे. ३९५)
जिअउ त्ति पअसणाहं वरगोत्तं वरपरिअणाहि सोउमणा।
छिक्का, कएण णमिउस्साणुरसूरं पलोएइ॥ २१६॥
('जयतु' इति पदसनाथं वरगोत्रं परिजनैः श्रोतुमनाः।
छिक्का कृतेन नमितुं सा सूर्यं प्रलोकयति॥)
मध्यमा धीरोढा प्रगल्भा यथा—(गास. ९४५)
अणुवत्तंतो अम्हारिसं जणं सुहअ! आहिजाईए।
चिंतेसि वि णो हिअए अणाहिजाई सुहं जिअइ॥ २१७॥
(अनुवर्तमानोऽस्मादृशं जनं सुभग! आभिजात्या।
चिन्तयसि पुनर्हृदये अनाभिजातिः सुखं जीवति॥)