तस्स वि संदेहगअं जीअं ण सुअं विअ तए॥ २२०॥
(न सहते कालक्षेपं हृदयं मदनहुतवहप्रदीप्तम्।
तस्य च सन्देहगतं जीवितं न श्रुतमिव तया॥)
अंध—अर—वोर—पत्तं व माउआ! मह पइं विलुप्पंति।
ईसाअंति महं विअ च्छेप्पाहिंतो फणो जाओ॥ २२१॥
(अन्धकरबदरपात्रमिव मातरः! मम पतिं विलुम्पन्ति।
ईर्ष्यन्ति मह्यमेव लाङ्गूलेभ्यः/शेफोभ्यः फणो जातः॥)
कनिष्ठा धीरा यथा—(गास. १.३३)
उण्हाइ णीससन्तो किं ति मह परम्मुहीएँ सअणद्धे।