(प्रसीद प्रिये ! का कुपिता सुतनु ! त्वं परजने कः कोपः।
कः खलु परो, नाथ ! त्वं किमित्यपुण्यानां मे शक्तिः॥)
मध्यमा धीराऽनूढा यथा—(रत्ना २.१)
दुल्लहजणाणुराओ, लज्जा गुरुई परव्वसो अप्पा।
पिअसहि ! विसमं पेम्मं, मरणं सरणं णवरमेक्कं॥ १९१॥
(दुर्लभजनानुरागः लज्जा गुर्वी परवश आत्मा।
प्रयसखि ! विषमं प्रेम मरणं शरणं केवलमेकम्॥)
मध्यमा अधीरोढा यथा—(गास. १.७४)
दिढमण्णुदूमिआएँ वि गहिओ दइअम्मि पेच्छह इमाए।
ओसरइ वालुआमुठ्ठिउ व्व माणो सुरसुरंतो॥ १९२॥