णववरकरगहिअकराए सो मए माणिअअवारेज्जे।
विमअवअणो णिअंतो विलआए पेच्छिउं तिण्हो॥ २९९॥
(नववरकरगृहीतकराया स मया मानितः विवाहमण्टपे।
विमलवदनः पश्यन् वनितायाः प्रेक्षितुं सतृष्णः॥)
कत्तो मज्झ समासण्णदड्ढवारजिआए सहि ! जीअं।
गेहंगणवाणट्ठीए तम्मि विमणे अलक्कंते॥ ३००॥
(कुतो मम समासन्नदग्धवारजिताया सखि ! जीवितम्।
गेहाङ्गणावस्थितायास्तस्मिन् विमनसि अलक्ष्यमाणे॥)