अणुराअं दूरदलंतसीवणो कंचुओ च्चेअ॥ २७७॥
(वरकीर्तनवलितपराङ्मुख्याः सूचयति भविष्यद्वध्वाः।
अनुरागं दूरदलत्सीवनः कञ्चुक एव॥)
धीरा प्रगल्भा यथा—(गास. ६.६४)
ण वि तह अणालवंती हिअअं दूमेइ माणिणी अहिअं।
जह दूर—विअंभिअ—गरुअ—रोस—मज्झत्थ—भणिएहिं॥ २७८॥
(नापि तथाऽनालपन्ती हृदयं दुनोति मानिन्यधिकम्।
यथा दूरविजृम्भितगुरुकरोषमध्यस्थभणितैः॥)
पेक्खसि अणिमिसणअणो जंपसि करकमल—ढइअ—अहरोट्ठो।