श्रममपास्य गता तपसे पुनः किमिति सम्भ्रमकारिणि खिद्यते॥ १७२॥
स्खलयति वचनं ते संश्रयत्यङ्गमङ्गं जनयति मुखचन्द्रोद्भासिनः स्वेदबिन्दून्।
मुकुलयति च नेत्रे सर्वथा सुभ्रु ! खेद— स्त्वयि विलसति तुल्यं वल्लभालोकनेन॥ १७३॥
प्रकर्षो यथा—(शाकु. १.२६)
स्रस्तांसावतिमात्रलोहिततलौ बाहू घटोत्क्षेपणाद् अद्यापि स्तनवेपथुं न जहति श्वासः प्रमाणाधिकः।
बद्धं कर्णशिरीषरोधि वदने धर्माम्भसां जालकं बन्धे स्रंसिनि चैकहस्तयामिताः पर्याकुला मूर्धजाः॥ १७४॥
औत्सुक्यमात्रमवसाययति प्रतिष्ठा क्लिश्नातिं लब्धपरिपालनवृत्तिरेव।
नैव श्रमापनयनाय न च श्रमाय राज्यं स्वहस्तधृतदण्डमिवातपत्रम्॥ १७५॥