कान्ते तल्पमुपागते विगलिता नीवी स्वयं बन्धनात् तद् वासः श्लभमेखलागुणधृतं किंचिन्नितम्बे स्थितम्।
एतावत् सखि वेद्मि साम्प्रतमहं तस्याङ्गसङ्गे पुनः कोऽसौ कास्मि रतं च किं कथमिति स्वल्पापि मे न स्मृतिः॥ १०४॥
स्थैर्यं यथा—(उराच. १.३९)
अद्वैतं सुखदुःखयोरनुगतं सर्वास्ववस्थासु यत्॥ १०५॥
शत्रोस्सागरलङ्घनं किमपरं द्वारोपरोधः पुरे दोर्दण्डा अपि मे त एव कुलिशक्षुण्णाङ्गदग्रन्थयः।
सर्वं सोढमिदं वृथैव हि मया सीताप्रसक्तात्मना पापो ध्वस्तमनोरथस्तु सरलं दृष्टोऽपि नाहं तया॥ १०६॥
कोपो यत्र भ्रुकुटिरचना विग्रहो यत्र मौनं यत्रान्योन्यस्मितमनुनयो दृष्टिपातः प्रसादः।