सुअवहवइअरु णिसुणिउ दारुणु रोसविसट्ठपहाररुहिरारुणु।
जलिउ जाणइ णरु रिउसंतावणु अणलसरिच्छ जइ होइ महारणु॥ ८८॥
(सुतवधव्यतिकरं निशम्य दारुणं रोषविसृष्टप्रहाररुधिरारुणः।
ज्वलितो जायते नरो रिपुसंतापनोऽनलसदृशो यदि भवति महारणः॥)
णिसुणिउ पच्छा त्तुरअरउ भुण्डि हिंसि हसंति।
णिअकंतडाढजुअलेहिं पुणु पुणु णअण वलंति॥ ८९॥
(निशम्य पश्चात्तुरगरवं शूकर्याः सहसा इति।
निजकान्तदंष्ट्रायुगले पुनःपुनर्नयने वलतः॥)
लास्यमेव देवकिन्नरविषयं शम्या, यथा—