॰ ॰ वा अ चिंतिअं वि संवइ ओसाहिणो वि अपणीओ।
॰ ॰ ॰ ॰ तीए समागममणोरहो छलपइणो॥ १४६॥
(॰ ॰ वा च चिन्तितमपि सम्प्रति उत्साहिनोऽपि अपनीतः।
॰ ॰ ॰ ॰ तस्याः समागममनोरथो छलपतेः॥)
१०. तत्रैव विषयव्यावृत्तिर्यथा—(हरिवि.)
संवड्ढिअसंतोसा फुरंतकोत्थुहमणिप्पहासंवलिआ।
विउणिअमणसंतावा जाआ सविसेसदूसहा ससिकिरणा॥ १४७॥
(संवर्धित—संतोषाः स्फुरत्कौस्तुभमणिप्रभासंवलिताः।
द्विगुणितमनस्संतापा जाता सविशेषदुस्सहा शशिकिरणाः॥)