णवरंगअं कुडंगे धअं व दिण्णं अविणअस्स॥ ७७॥
(पश्य संभ्रमविक्षिप्तं रन्तव्य—लम्पटया असत्या।
नवरङ्ग/क्तकं निकुञ्जे ध्वजमिव दत्तमविनयस्य॥)
तह कह वि हु सुरअं सरहसं कअं अडअणाए जाराओ।
जह णिअडिंभं मोत्तुं पर—डिंभो आणिओ गेहं॥ ७८॥
(तथा कथमपि खलु सुरतं सरभसं कृतमसत्या जारात्।
यथा निजडिम्भं मुक्त्वा परडिम्भः आनीतः गेहम्॥)
वञ्चितावृत्तान्तो यथा—(गास. ४.१८)
अह सा तहिं तहिं विअ वाणीरवणंमि चुक्कसङ्केआ।