मध्यमा ऊढा प्रगल्भा यथा—(गास. ४.३२)
कं सुअणु! सूर—णमणच्छलेण कुलअं/कुविअं जणं पसाएसि।
हास—कडक्खुम्मीसा न होंति देवाण जोक्कारा॥ ३५७॥
(कं सुतनु! सूर्यनमनच्छलेन कुलजं/कुपितं जनं प्रसादयसि।
हासकटाक्षोन्मिश्रा न भवन्ति देवानां जयकाराः॥)
मध्यमा अनूढा प्रगल्भा यथा—(गास. ८२५ वे.)
कइआ जाआ कइआ णु सिक्खिआ माउआ! हअकुमारी।
तं तं जाणइ सव्वं, जं जं महिलाओ जाणंति॥ ३५८॥
(कदा जाता ? कदा नु शिक्षिता? मातः! हतकुमारी।
तत्तज् जानाति सर्वं यद्यन्महिला जानन्ति॥)