प्रहरविरतौ मध्ये वाऽह्नस्ततोऽपि परेऽपि वा किमुत सकले याते वाऽह्नि प्रिय ! त्वमिहैष्यसि।
इति दिनशतप्राप्यं देशं प्रियस्य यियासतो हरति गमनं बालाऽऽलापैस्सबाष्पझलज्झलैः॥ २६६॥
हिअइच्छिअवरहूए सुअम्मि घणपुलअज्झंपिआ बाला।
सेअण्हविआ हूआ पच्छा सलिलेण सहिआहिं॥ २६७॥
(हृदयेप्सितवरहूते श्रुते घनपुलकच्छादिता बाला।
स्वेदस्नपिता भूता पश्चात् सलिलेन सखीभिः॥)
ऊढा मुग्धा यथा—(गास. ५५३)
सहि साहसु सब्भावेण पुच्छिमो किं असेसमहिलाणं।
वड्ढंति करट्ठिआ व्विअ वलआ दइए पउत्थम्मि॥ २६८॥