तत्र काव्यशोभाकरानित्यनेन श्लेषोपमादिवद् गुणरसभावतदाभासतत्प्रशमानप्यु— पसंगृह्णाति। मार्गविभागकृद्गुणानामलङ्क्रिया(यो)पदेशेन श्लेषादीनां गुणत्वमिवा— लङ्कारत्वमपि बोधयति। किं च—
श्लेषः प्रसादः समता माधुर्यं सुकुमारता।
अर्थव्यक्तिरुदारत्वमोजःकान्तिसमाधयः ॥ ३४॥
इति वैदर्भमार्गस्य प्राणा दश गुणाः स्मृताः।
तेषां विपर्ययः प्रायो लक्ष्यते गौडवर्त्मनि॥ ३५॥
इति श्लेषादीनां दशानामेव मार्गप्रविभागकारितां ब्रुवता काव्यशोभाकरत्वेन गुणान्तराणामप्यलङ्कारत्वमुक्तं भवति। तदाह—'कस्तान् कार्त्स्न्येन वक्ष्यती'ति।
युक्तमिदम्, अयुक्तं तु रसादीनामलङ्कारतेति, तेषां गुणानामिवालङ्कार— व्यपदेशाभावात्
नायुक्तम्, युक्तोत्कर्षाणाम् ऊर्जस्विरसवत्प्रेयसामलङ्कारेषूपदेशात्। तद्यथा—
प्रेयः प्रियतराख्यानं रसवद् रसपेशलम्।