एस अवसाणविरसो ससुरेण सुओ वलअसद्दो॥ ८५॥
(उच्चनु पतितं कुसुमं मा धुनीः शेफालिकां हालिकस्नुषे।
एष अवसानविरसो श्वशुरेण श्रुतो वलयशब्दः॥)
अत्तघर/त्ताधरणेवच्छं ता इहि दिअरस्स पुत्तिअ अवेहि।
तुह कम्म—वाव—उत्तण—तणुआए गलंति वलआइ॥ ८६॥
(आत्मगृह/धरनेपथ्यं तावद् इदं देवरस्य पुत्रिके! अपेहि।
तव कर्मव्यापृतत्वतनुकायाः गलन्ति वलयानि॥)
अत्तस्स पडिमा उअरत्थादपोरीए।