(छेकाभिर्देवरजायाभी ऋजुके! मा ज्ञास्यसे/कलिष्यसे॥}
कनिष्ठा अधीरा मुग्धा यथा— (गास. ५.३८)
जो वि ण पुच्छइ तस्स वि कहेइ भग्गाइँ तेण वलआइँ।
अइउज्जुआ वराई अहव पिओ सो हआसाए॥ ३७४॥
(योऽपि न पृच्छति तस्यापि कथयति भग्नानि तेन वलयानि।
अतिऋजुका वराकी अथवा प्रियस्तस्या हताशायाः॥)
वेवाहिऊण वहुआ सासुरअं दोलिआए णिज्जंती।
रोअइ, दिअरो तं संठवेइ वअणम्मिं चुंबतो॥ ३७५॥
(विवाह्य वधूः श्वाशुरकं दोलिकया नीयमाना।