णवलइआहत्थअ हलिअउत्त! दे हंमउ कुमारीं॥ ३७१॥
(धावति पुरतः पार्श्वयोर्भ्रमति दृष्टिपथे संतिष्ठते।
नवलतिकाहस्त हलिकपुत्र! दयस्व हन्यस्व कुमारीम्॥)
गामे गइवइ णं भण साहसु तं अज्ज केण सुणइट्ठो।
फग्गुच्छणचिक्किल्ले तिए हसि (अ जदणुठ्ठिअं तुमए)॥ ३७२॥
कनिष्ठा धीरा मुग्धा यथा—(गास. ४.१३)
पुट्ठिं पुससु किसोअरि! पडोघअंकोल्ल—पत्तचित्तलिअं।
छेआहि दिअरजाआहिं उज्जुए! मा कलिज्जिहिसि॥ ३७३॥
{पृष्ठं प्रोञ्छ कृशोदरि! पश्चादृहाङ्कोटपत्रचित्रितम्।