अद्यापि रे! किं पृच्छासि कुमारीं कस्तव दयित/प्रिय इति॥)
>सहि! लुक्कविअ सरीरं णिरिंगिपोतपसिअच्छीए।
अद्दिट्ठाए उणपेच्छिरीएँ दीसंत धण्णो सि॥ ३४६॥
(सखि! प्रच्छाद्य शरीरं निरिङ्गिपोतं पश्य सिताक्ष्या।
अदृष्टया पुनःप्रेक्षणशीलया दृश्र्यमान धन्योऽसि॥)
मध्यमा धीरा मध्या यथा—(गास. ४.७०)
किं ण भणिओ सि बालअ! गामणिधूआएॅ गुरुअणसमक्खं।
अणिमिसवंकवलंतवअणणअणद्धदिट्ठेहिं ॥ ३४७॥
(किं न भणितोऽसि? बालक! ग्रामणीदुहित्रा गुरुजनसमक्षम्।