सोऽब्रवीत्- स्वामिन्शृणोमि । तत्किम् ।
पिङ्गलक आह— भद्र अहमस्माद्वनाद्गन्तुमिच्छामि । दमनक आह— कस्मात् ।
पिङ्गलक आह - यतोऽद्यस्मद्-वने किमप्यपूर्वं सत्त्वं प्रविष्टं यस्यायं महा-शब्दः श्रूयते । तस्य च शब्दानुरूपेण पराक्रमेण भवितव्यमिति ।
दमनक आह— यच्-छब्द-मात्रादपि भयमुपगतः स्वामी तदप्ययुक्तम् । उक्तं च—
अम्भसा भिद्यते सेतुस्तथा मन्त्रोऽप्यरक्षितः । पैशुन्याद्भिद्यते स्नेहो भिद्यते वाग्भिरातुरः ॥
Metre: अनुष्टुप्
तन्न युक्तं स्वामिनः पूर्वोपार्जितं वनं त्यक्तुम् । यतो भेरी-वेणु-वीना-मृदङ्ग-ताल-पटह-शङ्ख-काहलादि-भेदेन शब्दा अनेक-विधा भवन्ति । तन्न केवलाच्छब्द-मात्रादपि भेतव्यम् । उक्तं च—
अत्युत्कटे च रौद्रे च शत्रौ प्राप्ते न हीयते । धैर्यं यस्य महीनाथो न स याति पराभवम् ॥
Metre: अनुष्टुप्
दर्शित-भयेऽपि धातरि धैर्य-ध्वंसो भवेन्न धीराणाम् । शोषित-सरसि निदाघे नितरामेवोद्धतः सिन्धुः ॥
Metre: आर्या (१२, १८, १२, १५)
यस्य न विपदि विषादः सम्पदि हर्षो रणे न भीरुत्वम् । तं भुवन-त्रय-तिलकं जनयति जननी सुतं विरलम् ॥
Metre: आर्या (१२, १८, १२, १५)