प्रजा न रञ्जयेद्यस्तु राजा रक्षादिभिर्गुणैः । अजागल-स्तनस्येव तस्य राज्यं निरर्थकम् ॥

गुणेषु रागो व्यसनेष्वनादरो रतिः सुभृत्येषु च यस्य भूपतेः । चिरं स भुङ्क्ते चल-चामरांशुकां सितातपत्राभरणां नृप-श्रियम् ॥

न च त्वया प्राप्त-राज्योऽहमिति मत्वा श्री-मदेनात्मा व्यसयितव्यः । यत्कारणम्-चला हि राज्ञो विभूतयः वंशारोहणवद्राज्य-लक्ष्मी-दुरारोहा, क्षण-विनिपात-रता, प्रयत्न-शतैरपि धार्यमाणा दुर्धरा, प्रशस्ताराधिताप्यन्ते विप्रलम्भिनी, वानर-जातिरिव विद्रुतानेक-चित्ता, पद्म-पत्रमिवाघटित-संश्लेषा, पवन-गतिरिवातिचपला,अनार्य-सङ्गतिरिवास्थिरा,आशीविष इव दुरुपचारा, सन्ध्याभ्र-लेखेव मुहूर्त-रागा, जल-बुद्बुदावलीव स्वभाव-भङ्गुरा, शरीर-प्रकृतिरिव कृतघ्ना, स्वप्न-लब्ध-द्रव्य-राशिरिव क्षण-दृष्ट-नष्टा । अपि च—

यदैव राज्ये क्रियतेऽभिषेकस्तदैव बुद्धिर्व्यसनेषु योज्या । घटा हि राज्ञामभिषेक-काले सहाम्भसैवापदमुद्गिरन्ति ॥

न च कश्चिदनधिगमनीयो नामास्त्यापदाम् । उक्तं च—

रामस्य व्रजनं वने निवसनं पाण्डोः सुतानां वने वृष्णीनां निधनं नलस्य नृपते राज्यात्परिभ्रंशनम् । नाट्याचार्यकमर्जुनस्य पतनं सञ्चिन्त्य लङ्केश्वरे सर्वे काल-वशाज्जनोऽत्र सहते कः कं परित्रायते ॥

क्व स दशरथः स्वर्गे भूत्वा महेन्द्र-सुहृद्गतः क्व स जलनिधेर्वेलां बद्ध्वा नृपः सगरस्तथा । क्व स करतलाज्जातो वैन्यः क्व सूर्य-तनुर्मनुः ननु बलवता कालेनैते प्रबोध्य निमीलिताः ॥

मान्धाता क्व गतस्त्रिलोक-विजयी राजा क्व सत्यव्रतः देवानां नृपतिर्गतः क्व नहुषः सच्-छास्त्रवान्केशवः । मन्यन्ते सरथाः स-कुञ्जर-वराः शक्रासनाध्यासिनः कालेनैव महात्मना त्वनुकृताः कालेन निर्वासिताः ॥

अपि च—

स च नृपतिस्ते सचिवास्ताः प्रमदास्तानि कानन-वनानि । स च ते च ताश्च तानि च कृतान्त-दृष्टानि नष्टानि ॥