रामायणम्

प्रविश्य तु महारण्यं दण्डकारण्यमात्मवान् । ददर्श रामो दुर्धर्षस्तापसाश्रममण्डलम् ॥

कुशचीरपरिक्षिप्तं ब्राह्म्या लक्ष्म्या समावृतम् । यथा प्रदीप्तं दुर्धर्शं गगने सूर्यमण्डलम् ॥

शरण्यं सर्वभूतानां सुसमृष्टाजिरं सदा । पूजितं चोपनृत्तं च नित्यमप्सरसां गणैः ॥

विशालैरग्निशरणैः स्रुग्भाण्डैरजिनैः कुशैः । समिद्भिस्तोयकलशैः फलमूलैश्च शोभितम् ॥

आरण्यैश्च महावृक्षैः पुण्यैः स्वादुफलैर्वृतम् । बलिहोमार्चितं पुण्यं ब्रह्मघोषनिनादितम् ॥

पुष्पैर्वन्यैः परिक्षिप्तं पद्मिन्या च सपद्मया । फलमूलाशनैर्दान्तैश्चीरकृष्णाजिनाम्बरैः ॥

सूर्यवैश्वानराभैश्च पुराणैर्मुनिभिर्वृतम् । पुण्यैश नियताहारैः शोभितं परमर्षिभिः ॥

तद्ब्रह्मभवनप्रख्यं ब्रह्मघोषनिनादितम् । ब्रह्मविद्भिर्महाभागैर्ब्राह्मणैरुपशोभितम् ॥

तद्दृष्ट्वा राघवः श्रीमांस्तापसाश्रममण्डलम् । अभ्यगच्छन्महातेजा विज्यं कृत्वा महद्धनुः ॥

दिव्यज्ञानोपपन्नास्ते रामं दृष्ट्वा महर्षयः । अभ्यगच्छंस्तदा प्रीता वैदेहीं च यशस्विनीम् ॥

ते तं सोममिवोद्यन्तं दृष्ट्वा वै धर्मचारिणः । मङ्गलानि प्रयुञ्जानाः प्रत्यगृह्णन्दृढव्रताः ॥

रूपसंहननं लक्ष्मीं सौकुमार्यं सुवेषताम् । ददृशुर्विस्मिताकारा रामस्य वनवासिनः ॥

वैदेहीं लक्ष्मणं रामं नेत्रैरनिमिषैरिव । आश्चर्यभूतान्ददृशुः सर्वे ते वनचारिणः ॥

अत्रैनं हि महाभागाः सर्वभूतहिते रताः । अतिथिं पर्णशालायां राघवं संन्यवेशयन् ॥

ततो रामस्य सत्कृत्य विधिना पावकोपमाः । आजह्रुस्ते महाभागाः सलिलं धर्मचारिणः ॥

मूलं पुष्पं फलं वन्यमाश्रमं च महात्मनः । निवेदयीत्वा धर्मज्ञास्ततः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ॥

धर्मपालो जनस्यास्य शरण्यश्च महायशाः । पूजनीयश्च मान्यश्च राजा दण्डधरो गुरुः ॥

इन्द्रस्यैव चतुर्भागः प्रजा रक्षति राघव । राजा तस्माद्वनान्भोगान्भुङ्क्ते लोकनमस्कृतः ॥

ते वयं भवता रक्ष्या भवद्विषयवासिनः । नगरस्थो वनस्थो वा त्वं नो राजा जनेश्वरः ॥

न्यस्तदण्डा वयं राजञ्जितक्रोधा जितेन्द्रियाः । रक्षितव्यास्त्वया शश्वद्गर्भभूतास्तपोधनाः ॥

एवमुक्त्वा फलैर्मूलैः पुष्पैर्वन्यैश्च राघवम् । अन्यैश्च विविधाहारैः सलक्ष्मणमपूजयन् ॥

तथान्ये तापसाः सिद्धा रामं वैश्वानरोपमाः । न्यायवृत्ता यथान्यायं तर्पयामासुरीश्वरम् ॥