Mahābhārata Reader

ततो दुर्योधनो राजा शकुनिश्चापि सौबलः । दुःशासनश्च पुत्रस्ते सूतपुत्रश्च दुर्जयः ॥

समागम्य महाराज मन्त्रं चक्रूर्विवक्षितम् । कथं पाण्डुसुता युद्धे जेतव्याः सगणा इति ॥

ततो दुर्योधनो राजा सर्वांस्तानाह मन्त्रिणः । सूतपुत्रं समाभाष्य सौबलं च महाबलम् ॥

द्रोणो भीष्मः कृपः शल्यः सौमदत्तिश्च संयुगे । न पार्थान्प्रतिबाधन्ते न जाने तत्र कारणम् ॥

अवध्यमानास्ते चापि क्षपयन्ति बलं मम । सोऽस्मि क्षीणबलः कर्ण क्षीणशस्त्रश्च संयुगे ॥

निकृतः पाण्डवैः शूरैरवध्यैर्दैवतैरपि । सोऽहं संशयमापन्नः प्रकरिष्ये कथं रणम् ॥

तमब्रवीन्महाराज सूतपुत्रो नराधिपम् । मा शुचो भरतश्रेष्ठ प्रकरिष्ये प्रियं तव ॥

भीष्मः शांतनवस्तूर्णमपयातु महारणात् । निवृत्ते युधि गाङ्गेये न्यस्तशस्त्रे च भारत ॥

अहं पार्थान्हनिष्यामि सहितान्सर्वसोमकैः । पश्यतो युधि भीष्मस्य शपे सत्येन ते नृप ॥

पाण्डवेषु दयां राजन्सदा भीष्मः करोति वै । अशक्तश्च रणे भीष्मो जेतुमेतान्महारथान् ॥

अभिमानी रणे भीष्मो नित्यं चापि रणप्रियः । स कथं पाण्डवान्युद्धे जेष्यते तात संगतान् ॥

स त्वं शीघ्रमितो गत्वा भीष्मस्य शिबिरं प्रति । अनुमान्य रणे भीष्मं शस्त्रं न्यासय भारत ॥

न्यस्तशस्त्रे ततो भीष्मे निहतान्पश्य पाण्डवान् । मयैकेन रणे राजन्ससुहृद्गणबान्धवान् ॥

एवमुक्तस्तु कर्णेन पुत्रो दुर्योधनस्तव । अब्रवीद्भ्रातरं तत्र दुःशासनमिदं वचः ॥

अनुयात्रं यथा सज्जं सर्वं भवति सर्वतः । दुःशासन तथा क्षिप्रं सर्वमेवोपपादय ॥

एवमुक्त्वा ततो राजन्कर्णमाह जनेश्वरः । अनुमान्य रणे भीष्ममितोऽहं द्विपदां वरम् ॥

आगमिष्ये ततः क्षिप्रं त्वत्सकाशमरिंदम । ततस्त्वं पुरुषव्याघ्र प्रकरिष्यसि संयुगम् ॥

निष्पपात ततस्तूर्णं पुत्रस्तव विशां पते । सहितो भ्रातृभिः सर्वैर्देवैरिव शतक्रतुः ॥

ततस्तं नृपशार्दूलं शार्दूलसमविक्रमम् । आरोहयद्धयं तूर्णं भ्राता दुःशासनस्तदा ॥

अङ्गदी बद्धमुकुटो हस्ताभरणवान्नृपः । धार्तराष्ट्रो महाराज विबभौ स महेन्द्रवत् ॥

भाण्डीपुष्पनिकाशेन तपनीयनिभेन च । अनुलिप्तः परार्ध्येन चन्दनेन सुगन्धिना ॥

अरजोम्बरसंवीतः सिंहखेलगतिर्नृपः । शुशुभे विमलार्चिष्मञ्शरदीव दिवाकरः ॥

तं प्रयान्तं नरव्याघ्रं भीष्मस्य शिबिरं प्रति । अनुजग्मुर्महेष्वासाः सर्वलोकस्य धन्विनः । भ्रातरश्च महेष्वासास्त्रिदशा इव वासवम् ॥

हयानन्ये समारुह्य गजानन्ये च भारत । रथैरन्ये नरश्रेष्ठाः परिवव्रुः समन्ततः ॥

आत्तशस्त्राश्च सुहृदो रक्षणार्थं महीपतेः । प्रादुर्बभूवुः सहिताः शक्रस्येवामरा दिवि ॥

संपूज्यमानः कुरुभिः कौरवाणां महारथः । प्रययौ सदनं राजन्गाङ्गेयस्य यशस्विनः । अन्वीयमानः सहितैः सोदरैः सर्वतो नृपः ॥

दक्षिणं दक्षिणः काले संभृत्य स्वभुजं तदा । हस्तिहस्तोपमं शैक्षं सर्वशत्रुनिबर्हणम् ॥

प्रगृह्णन्नञ्जलीन्नॄणामुद्यतान्सर्वतोदिशम् । शुश्राव मधुरा वाचो नानादेशनिवासिनाम् ॥

संस्तूयमानः सूतैश्च मागधैश्च महायशाः । पूजयानश्च तान्सर्वान्सर्वलोकेश्वरेश्वरः ॥

प्रदीपैः काञ्चनैस्तत्र गन्धतैलावसेचनैः । परिवव्रुर्महात्मानं प्रज्वलद्भिः समन्ततः ॥

स तैः परिवृतो राजा प्रदीपैः काञ्चनैः शुभैः । शुशुभे चन्द्रमा युक्तो दीप्तैरिव महाग्रहैः ॥

कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः । प्रोत्सारयन्तः शनकैस्तं जनं सर्वतोदिशम् ॥

संप्राप्य तु ततो राजा भीष्मस्य सदनं शुभम् । अवतीर्य हयाच्चापि भीष्मं प्राप्य जनेश्वरः ॥

अभिवाद्य ततो भीष्मं निषण्णः परमासने । काञ्चने सर्वतोभद्रे स्पर्ध्यास्तरणसंवृते । उवाच प्राञ्जलिर्भीष्मं बाष्पकण्ठोऽश्रुलोचनः ॥

त्वां वयं समुपाश्रित्य संयुगे शत्रुसूदन । उत्सहेम रणे जेतुं सेन्द्रानपि सुरासुरान् ॥

किमु पाण्डुसुतान्वीरान्ससुहृद्गणबान्धवान् । तस्मादर्हसि गाङ्गेय कृपां कर्तुं मयि प्रभो । जहि पाण्डुसुतान्वीरान्महेन्द्र इव दानवान् ॥

पूर्वमुक्तं महाबाहो निहनिष्यामि सोमकान् । पाञ्चालान्पाण्डवैः सार्धं करूषांश्चेति भारत ॥

तद्वचः सत्यमेवास्तु जहि पार्थान्समागतान् । सोमकांश्च महेष्वासान्सत्यवाग्भव भारत ॥

दयया यदि वा राजन्द्वेष्यभावान्मम प्रभो । मन्दभाग्यतया वापि मम रक्षसि पाण्डवान् ॥

अनुजानीहि समरे कर्णमाहवशोभिनम् । स जेष्यति रणे पार्थान्ससुहृद्गणबान्धवान् ॥

एतावदुक्त्वा नृपतिः पुत्रो दुर्योधनस्तव । नोवाच वचनं किंचिद्भीष्मं भीमपराक्रमम् ॥