Mahābhārata Reader

एवमुक्तः स भगवाञ्शच्या पुनरथाब्रवीत् । विक्रमस्य न कालोऽयं नहुषो बलवत्तरः ॥

विवर्धितश्च ऋषिभिर्हव्यैः कव्यैश्च भामिनि । नीतिमत्र विधास्यामि देवि तां कर्तुमर्हसि ॥

गुह्यं चैतत्त्वया कार्यं नाख्यातव्यं शुभे क्वचित् । गत्वा नहुषमेकान्ते ब्रवीहि तनुमध्यमे ॥

ऋषियानेन दिव्येन मामुपैहि जगत्पते । एवं तव वशे प्रीता भविष्यामीति तं वद ॥

इत्युक्ता देवराजेन पत्नी सा कमलेक्षणा । एवमस्त्वित्यथोक्त्वा तु जगाम नहुषं प्रति ॥

नहुषस्तां ततो दृष्ट्वा विस्मितो वाक्यमब्रवीत् । स्वागतं ते वरारोहे किं करोमि शुचिस्मिते ॥

भक्तं मां भज कल्याणि किमिच्छसि मनस्विनि । तव कल्याणि यत्कार्यं तत्करिष्ये सुमध्यमे ॥

न च व्रीडा त्वया कार्या सुश्रोणि मयि विश्वस । सत्येन वै शपे देवि कर्तास्मि वचनं तव ॥

यो मे त्वया कृतः कालस्तमाकाङ्क्षे जगत्पते । ततस्त्वमेव भर्ता मे भविष्यसि सुराधिप ॥

कार्यं च हृदि मे यत्तद्देवराजावधारय । वक्ष्यामि यदि मे राजन्प्रियमेतत्करिष्यसि । वाक्यं प्रणयसंयुक्तं ततः स्यां वशगा तव ॥

इन्द्रस्य वाजिनो वाहा हस्तिनोऽथ रथास्तथा । इच्छाम्यहमिहापूर्वं वाहनं ते सुराधिप । यन्न विष्णोर्न रुद्रस्य नासुराणां न रक्षसाम् ॥

वहन्तु त्वां महाराज ऋषयः संगता विभो । सर्वे शिबिकया राजन्नेतद्धि मम रोचते ॥

नासुरेषु न देवेषु तुल्यो भवितुमर्हसि । सर्वेषां तेज आदत्स्व स्वेन वीर्येण दर्शनात् । न ते प्रमुखतः स्थातुं कश्चिदिच्छति वीर्यवान् ॥

एवमुक्तस्तु नहुषः प्राहृष्यत तदा किल । उवाच वचनं चापि सुरेन्द्रस्तामनिन्दिताम् ॥

अपूर्वं वाहनमिदं त्वयोक्तं वरवर्णिनि । दृढं मे रुचितं देवि त्वद्वशोऽस्मि वरानने ॥

न ह्यल्पवीर्यो भवति यो वाहान्कुरुते मुनीन् । अहं तपस्वी बलवान्भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥

मयि क्रुद्धे जगन्न स्यान्मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । देवदानवगन्धर्वाः किंनरोरगराक्षसाः ॥

न मे क्रुद्धस्य पर्याप्ताः सर्वे लोकाः शुचिस्मिते । चक्षुषा यं प्रपश्यामि तस्य तेजो हराम्यहम् ॥

तस्मात्ते वचनं देवि करिष्यामि न संशयः । सप्तर्षयो मां वक्ष्यन्ति सर्वे ब्रह्मर्षयस्तथा । पश्य माहात्म्यमस्माकमृद्धिं च वरवर्णिनि ॥

एवमुक्त्वा तु तां देवीं विसृज्य च वराननाम् । विमाने योजयित्वा स ऋषीन्नियममास्थितान् ॥

अब्रह्मण्यो बलोपेतो मत्तो वरमदेन च । कामवृत्तः स दुष्टात्मा वाहयामास तानृषीन् ॥

नहुषेण विसृष्टा च बृहस्पतिमुवाच सा । समयोऽल्पावशेषो मे नहुषेणेह यः कृतः । शक्रं मृगय शीघ्रं त्वं भक्तायाः कुरु मे दयाम् ॥

बाढमित्येव भगवान्बृहस्पतिरुवाच ताम् । न भेतव्यं त्वया देवि नहुषाद्दुष्टचेतसः ॥

न ह्येष स्थास्यति चिरं गत एष नराधमः । अधर्मज्ञो महर्षीणां वाहनाच्च हतः शुभे ॥

इष्टिं चाहं करिष्यामि विनाशायास्य दुर्मतेः । शक्रं चाधिगमिष्यामि मा भैस्त्वं भद्रमस्तु ते ॥

ततः प्रज्वाल्य विधिवज्जुहाव परमं हविः । बृहस्पतिर्महातेजा देवराजोपलब्धये ॥

तस्माच्च भगवान्देवः स्वयमेव हुताशनः । स्त्रीवेषमद्भुतं कृत्वा सहसान्तरधीयत ॥

स दिशः प्रदिशश्चैव पर्वतांश्च वनानि च । पृथिवीं चान्तरिक्षं च विचीयातिमनोगतिः । निमेषान्तरमात्रेण बृहस्पतिमुपागमत् ॥

बृहस्पते न पश्यामि देवराजमहं क्वचित् । आपः शेषाः सदा चापः प्रवेष्टुं नोत्सहाम्यहम् । न मे तत्र गतिर्ब्रह्मन्किमन्यत्करवाणि ते ॥

तमब्रवीद्देवगुरुरपो विश महाद्युते ॥

नापः प्रवेष्टुं शक्ष्यामि क्षयो मेऽत्र भविष्यति । शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि स्वस्ति तेऽस्तु महाद्युते ॥

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥