Mahābhārata Reader

अथ दुर्योधनः कर्णो दुःशासनविविंशती । द्रोणश्च सह पुत्रेण कृपश्चातिरथो रणे ॥

पुनरीयुः सुसंरब्धा धनंजयजिघांसया । विस्फारयन्तश्चापानि बलवन्ति दृढानि च ॥

तान्प्रकीर्णपताकेन रथेनादित्यवर्चसा । प्रत्युद्ययौ महाराज समस्तान्वानरध्वजः ॥

ततः कृपश्च कर्णश्च द्रोणश्च रथिनां वरः । तं महास्त्रैर्महावीर्यं परिवार्य धनंजयम् ॥

शरौघान्सम्यगस्यन्तो जीमूता इव वार्षिकाः । ववर्षुः शरवर्षाणि प्रपतन्तं किरीटिनम् ॥

इषुभिर्बहुभिस्तूर्णं समरे लोमवाहिभिः । अदूरात्पर्यवस्थाय पूरयामासुरादृताः ॥

तथावकीर्णस्य हि तैर्दिव्यैरस्त्रैः समन्ततः । न तस्य द्व्यङ्गुलमपि विवृतं समदृश्यत ॥

ततः प्रहस्य बीभत्सुर्दिव्यमैन्द्रं महारथः । अस्त्रमादित्यसंकाशं गाण्डीवे समयोजयत् ॥

स रश्मिभिरिवादित्यः प्रतपन्समरे बली । किरीटमाली कौन्तेयः सर्वान्प्राच्छादयत्कुरून् ॥

यथा बलाहके विद्युत्पावको वा शिलोच्चये । तथा गाण्डीवमभवदिन्द्रायुधमिवाततम् ॥

यथा वर्षति पर्जन्ये विद्युद्विभ्राजते दिवि । तथा दश दिशः सर्वाः पतद्गाण्डीवमावृणोत् ॥

त्रस्ताश्च रथिनः सर्वे बभूवुस्तत्र सर्वशः । सर्वे शान्तिपरा भूत्वा स्वचित्तानि न लेभिरे । संग्रामविमुखाः सर्वे योधास्ते हतचेतसः ॥

एवं सर्वाणि सैन्यानि भग्नानि भरतर्षभ । प्राद्रवन्त दिशः सर्वा निराशानि स्वजीविते ॥