Mahābhārata Reader

भूय एवाहमिच्छामि महर्षेस्तस्य धीमतः । कर्मणां विस्तरं श्रोतुमगस्त्यस्य द्विजोत्तम ॥

शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतामतिमानुषीम् । अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितात्मनः ॥

आसन्कृतयुगे घोरा दानवा युद्धदुर्मदाः । कालेया इति विख्याता गणाः परमदारुणाः ॥

ते तु वृत्रं समाश्रित्य नानाप्रहरणोद्यताः । समन्तात्पर्यधावन्त महेन्द्रप्रमुखान्सुरान् ॥

ततो वृत्रवधे यत्नमकुर्वंस्त्रिदशाः पुरा । पुरंदरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणमुपतस्थिरे ॥

कृताञ्जलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठी उवाच ह । विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितम् ॥

तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ । दधीच इति विख्यातो महानृषिरुदारधीः ॥

तं गत्वा सहिताः सर्वे वरं वै संप्रयाचत । स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥

स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकाङ्क्षिभिः । स्वान्यस्थीनि प्रयच्छेति त्रैलोक्यस्य हिताय वै । स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति ॥

तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संभ्रियतां दृढम् । महच्छत्रुहणं तीक्ष्णं षडश्रं भीमनिस्वनम् ॥

तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः । एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्माच्छीघ्रं विधीयताम् ॥

एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहम् । नारायणं पुरस्कृत्य दधीचस्याश्रमं ययुः ॥

सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् । षट्पदोद्गीतनिनदैर्विघुष्टं सामगैरिव । पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥

महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि । तत्र तत्रानुचरितं शार्दूलभयवर्जितैः ॥

करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः । सरोऽवगाढैः क्रीडद्भिः समन्तादनुनादितम् ॥

सिंहव्याघ्रैर्महानादान्नदद्भिरनुनादितम् । अपरैश्चापि संलीनैर्गुहाकन्दरवासिभिः ॥

तेषु तेष्ववकाशेषु शोभितं सुमनोरमम् । त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीचाश्रममागमन् ॥

तत्रापश्यन्दधीचं ते दिवाकरसमद्युतिम् । जाज्वल्यमानं वपुषा यथा लक्ष्म्या पितामहम् ॥

तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवाद्य प्रणम्य च । अयाचन्त वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना ॥

ततो दधीचः परमप्रतीतः; सुरोत्तमांस्तानिदमभ्युवाच । करोमि यद्वो हितमद्य देवाः; स्वं चापि देहं त्वहमुत्सृजामि ॥

स एवमुक्त्वा द्विपदां वरिष्ठः; प्राणान्वशी स्वान्सहसोत्ससर्ज । ततः सुरास्ते जगृहुः परासो;रस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम् ॥

प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवा;स्त्वष्टारमागम्य तमर्थमूचुः । त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य; प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात् ॥

चकार वज्रं भृशमुग्ररूपं; कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्टः । अनेन वज्रप्रवरेण देव; भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रम् ॥

ततो हतारिः सगणः सुखं वै; प्रशाधि कृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः । त्वष्ट्रा तथोक्तः स पुरंदरस्तु; वज्रं प्रहृष्टः प्रयतोऽभ्यगृह्णात् ॥