Mahābhārata Reader

ततः श्रुत्वा हतं संख्ये कुम्भकर्णं सहानुगम् । प्रहस्तं च महेष्वासं धूम्राक्षं चातितेजसम् ॥

पुत्रमिन्द्रजितं शूरं रावणः प्रत्यभाषत । जहि रामममित्रघ्न सुग्रीवं च सलक्ष्मणम् ॥

त्वया हि मम सत्पुत्र यशो दीप्तमुपार्जितम् । जित्वा वज्रधरं संख्ये सहस्राक्षं शचीपतिम् ॥

अन्तर्हितः प्रकाशो वा दिव्यैर्दत्तवरैः शरैः । जहि शत्रूनमित्रघ्न मम शस्त्रभृतां वर ॥

रामलक्ष्मणसुग्रीवाः शरस्पर्शं न तेऽनघ । समर्थाः प्रतिसंसोढुं कुतस्तदनुयायिनः ॥

अकृता या प्रहस्तेन कुम्भकर्णेन चानघ । खरस्यापचितिः संख्ये तां गच्छस्व महाभुज ॥

त्वमद्य निशितैर्बाणैर्हत्वा शत्रून्ससैनिकान् । प्रतिनन्दय मां पुत्र पुरा बद्ध्वेव वासवम् ॥

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा रथमास्थाय दंशितः । प्रययाविन्द्रजिद्राजंस्तूर्णमायोधनं प्रति ॥

तत्र विश्राव्य विस्पष्टं नाम राक्षसपुंगवः । आह्वयामास समरे लक्ष्मणं शुभलक्षणम् ॥

तं लक्ष्मणोऽप्यभ्यधावत्प्रगृह्य सशरं धनुः । त्रासयंस्तलघोषेण सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥

तयोः समभवद्युद्धं सुमहज्जयगृद्धिनोः । दिव्यास्त्रविदुषोस्तीव्रमन्योन्यस्पर्धिनोस्तदा ॥

रावणिस्तु यदा नैनं विशेषयति सायकैः । ततो गुरुतरं यत्नमातिष्ठद्बलिनां वरः ॥

तत एनं महावेगैरर्दयामास तोमरैः । तानागतान्स चिच्छेद सौमित्रिर्निशितैः शरैः । ते निकृत्ताः शरैस्तीक्ष्णैर्न्यपतन्वसुधातले ॥

तमङ्गदो वालिसुतः श्रीमानुद्यम्य पादपम् । अभिद्रुत्य महावेगस्ताडयामास मूर्धनि ॥

तस्येन्द्रजिदसंभ्रान्तः प्रासेनोरसि वीर्यवान् । प्रहर्तुमैच्छत्तं चास्य प्रासं चिच्छेद लक्ष्मणः ॥

तमभ्याशगतं वीरमङ्गदं रावणात्मजः । गदयाताडयत्सव्ये पार्श्वे वानरपुंगवम् ॥

तमचिन्त्य प्रहारं स बलवान्वालिनः सुतः । ससर्जेन्द्रजितः क्रोधाच्छालस्कन्धममित्रजित् ॥

सोऽङ्गदेन रुषोत्सृष्टो वधायेन्द्रजितस्तरुः । जघानेन्द्रजितः पार्थ रथं साश्वं ससारथिम् ॥

ततो हताश्वात्प्रस्कन्द्य रथात्स हतसारथिः । तत्रैवान्तर्दधे राजन्मायया रावणात्मजः ॥

अन्तर्हितं विदित्वा तं बहुमायं च राक्षसम् । रामस्तं देशमागम्य तत्सैन्यं पर्यरक्षत ॥

स राममुद्दिश्य शरैस्ततो दत्तवरैस्तदा । विव्याध सर्वगात्रेषु लक्ष्मणं च महारथम् ॥

तमदृश्यं शरैः शूरौ माययान्तर्हितं तदा । योधयामासतुरुभौ रावणिं रामलक्ष्मणौ ॥

स रुषा सर्वगात्रेषु तयोः पुरुषसिंहयोः । व्यसृजत्सायकान्भूयः शतशोऽथ सहस्रशः ॥

तमदृश्यं विचिन्वन्तः सृजन्तमनिशं शरान् । हरयो विविशुर्व्योम प्रगृह्य महतीः शिलाः ॥

तांश्च तौ चाप्यदृश्यः स शरैर्विव्याध राक्षसः । स भृशं ताडयन्वीरो रावणिर्माययावृतः ॥

तौ शरैराचितौ वीरौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । पेततुर्गगनाद्भूमिं सूर्याचन्द्रमसाविव ॥