Mahābhārata Reader

ततस्तानि महार्हाणि दिव्यानि भरतर्षभ । बहूनि बहुरूपाणि विरजांसि समाददे ॥

ततो वायुर्महाञ्शीघ्रो नीचैः शर्करकर्षणः । प्रादुरासीत्खरस्पर्शः संग्राममभिचोदयन् ॥

पपात महती चोल्का सनिर्घाता महाप्रभा । निष्प्रभश्चाभवत्सूर्यश्छन्नरश्मिस्तमोवृतः ॥

निर्घातश्चाभवद्भीमो भीमे विक्रममास्थिते । चचाल पृथिवी चापि पांसुवर्षं पपात च ॥

सलोहिता दिशश्चासन्खरवाचो मृगद्विजाः । तमोवृतमभूत्सर्वं न प्रज्ञायत किंचन ॥

तदद्भुतमभिप्रेक्ष्य धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । उवाच वदतां श्रेष्ठः कोऽस्मानभिभविष्यति ॥

सज्जीभवत भद्रं वः पाण्डवा युद्धदुर्मदाः । यथारूपाणि पश्यामि स्वभ्यग्रो नः पराक्रमः ॥

एवमुक्त्वा ततो राजा वीक्षां चक्रे समन्ततः । अपश्यमानो भीमं च धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥

तत्र कृष्णां यमौ चैव समीपस्थानरिंदमः । पप्रच्छ भ्रातरं भीमं भीमकर्माणमाहवे ॥

कच्चिन्न भीमः पाञ्चालि किंचित्कृत्यं चिकीर्षति । कृतवानपि वा वीरः साहसं साहसप्रियः ॥

इमे ह्यकस्मादुत्पाता महासमरदर्शिनः । दर्शयन्तो भयं तीव्रं प्रादुर्भूताः समन्ततः ॥

तं तथा वादिनं कृष्णा प्रत्युवाच मनस्विनी । प्रिया प्रियं चिकीर्षन्ती महिषी चारुहासिनी ॥

यत्तत्सौगन्धिकं राजन्नाहृतं मातरिश्वना । तन्मया भीमसेनस्य प्रीतयाद्योपपादितम् ॥

अपि चोक्तो मया वीरो यदि पश्येद्बहून्यपि । तानि सर्वाण्युपादाय शीघ्रमागम्यतामिति ॥

स तु नूनं महाबाहुः प्रियार्थं मम पाण्डवः । प्रागुदीचीं दिशं राजंस्तान्याहर्तुमितो गतः ॥

उक्तस्त्वेवं तया राजा यमाविदमथाब्रवीत् । गच्छाम सहितास्तूर्णं येन यातो वृकोदरः ॥

वहन्तु राक्षसा विप्रान्यथाश्रान्तान्यथाकृशान् । त्वमप्यमरसंकाश वह कृष्णां घटोत्कच ॥

व्यक्तं दूरमितो भीमः प्रविष्ट इति मे मतिः । चिरं च तस्य कालोऽयं स च वायुसमो जवे ॥

तरस्वी वैनतेयस्य सदृशो भुवि लङ्घने । उत्पतेदपि चाकाशं निपतेच्च यथेच्छकम् ॥

तमन्वियाम भवतां प्रभावाद्रजनीचराः । पुरा स नापराध्नोति सिद्धानां ब्रह्मवादिनाम् ॥

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे हैडिम्बप्रमुखास्तदा । उद्देशज्ञाः कुबेरस्य नलिन्या भरतर्षभ ॥

आदाय पाण्डवांश्चैव तांश्च विप्राननेकशः । लोमशेनैव सहिताः प्रययुः प्रीतमानसाः ॥

ते गत्वा सहिताः सर्वे ददृशुस्तत्र कानने । प्रफुल्लपङ्कजवतीं नलिनीं सुमनोहराम् ॥

तं च भीमं महात्मानं तस्यास्तीरे व्यवस्थितम् । ददृशुर्निहतांश्चैव यक्षान्सुविपुलेक्षणान् ॥

उद्यम्य च गदां दोर्भ्यां नदीतीरे व्यवस्थितम् । प्रजासंक्षेपसमये दण्डहस्तमिवान्तकम् ॥

तं दृष्ट्वा धर्मराजस्तु परिष्वज्य पुनः पुनः । उवाच श्लक्ष्णया वाचा कौन्तेय किमिदं कृतम् ॥

साहसं बत भद्रं ते देवानामपि चाप्रियम् । पुनरेवं न कर्तव्यं मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥

अनुशास्य च कौन्तेयं पद्मानि प्रतिगृह्य च । तस्यामेव नलिन्यां ते विजह्रुरमरोपमाः ॥

एतस्मिन्नेव काले तु प्रगृहीतशिलायुधाः । प्रादुरासन्महाकायास्तस्योद्यानस्य रक्षिणः ॥

ते दृष्ट्वा धर्मराजानं देवर्षिं चापि लोमशम् । नकुलं सहदेवं च तथान्यान्ब्राह्मणर्षभान् । विनयेनानताः सर्वे प्रणिपेतुश्च भारत ॥

सान्त्विता धर्मराजेन प्रसेदुः क्षणदाचराः । विदिताश्च कुबेरस्य ततस्ते नरपुंगवाः । ऊषुर्नातिचिरं कालं रममाणाः कुरूद्वहाः ॥