Mahābhārata Reader

अन्तर्हितानि भूतानि रक्षांसि बलवन्ति च । अग्निना तपसा चैव शक्यं गन्तुं वृकोदर ॥

संनिवर्तय कौन्तेय क्षुत्पिपासे बलान्वयात् । ततो बलं च दाक्ष्यं च संश्रयस्व कुरूद्वह ॥

ऋषेस्त्वया श्रुतं वाक्यं कैलासं पर्वतं प्रति । बुद्ध्या प्रपश्य कौन्तेय कथं कृष्णा गमिष्यति ॥

अथ वा सहदेवेन धौम्येन च सहाभिभो । सूदैः पौरोगवैश्चैव सर्वैश्च परिचारकैः ॥

रथैरश्वैश्च ये चान्ये विप्राः क्लेशासहाः पथि । सर्वैस्त्वं सहितो भीम निवर्तस्वायतेक्षण ॥

त्रयो वयं गमिष्यामो लघ्वाहारा यतव्रताः । अहं च नकुलश्चैव लोमशश्च महातपाः ॥

ममागमनमाकाङ्क्षन्गङ्गाद्वारे समाहितः । वसेह द्रौपदीं रक्षन्यावदागमनं मम ॥

राजपुत्री श्रमेणार्ता दुःखार्ता चैव भारत । व्रजत्येव हि कल्याणी श्वेतवाहदिदृक्षया ॥

तव चाप्यरतिस्तीव्रा वर्धते तमपश्यतः । किं पुनः सहदेवं च मां च कृष्णां च भारत ॥

रथाः कामं निवर्तन्तां सर्वे च परिचारकाः । सूदाः पौरोगवाश्चैव मन्यते यत्र नो भवान् ॥

न ह्यहं हातुमिच्छामि भवन्तमिह कर्हिचित् । शैलेऽस्मिन्राक्षसाकीर्णे दुर्गेषु विषमेषु च ॥

इयं चापि महाभागा राजपुत्री यतव्रता । त्वामृते पुरुषव्याघ्र नोत्सहेद्विनिवर्तितुम् ॥

तथैव सहदेवोऽयं सततं त्वामनुव्रतः । न जातु विनिवर्तेत मतज्ञो ह्यहमस्य वै ॥

अपि चात्र महाराज सव्यसाचिदिदृक्षया । सर्वे लालसभूताः स्म तस्माद्यास्यामहे सह ॥

यद्यशक्यो रथैर्गन्तुं शैलोऽयं बहुकन्दरः । पद्भिरेव गमिष्यामो मा राजन्विमना भव ॥

अहं वहिष्ये पाञ्चालीं यत्र यत्र न शक्ष्यति । इति मे वर्तते बुद्धिर्मा राजन्विमना भव ॥

सुकुमारौ तथा वीरौ माद्रीनन्दिकरावुभौ । दुर्गे संतारयिष्यामि यद्यशक्तौ भविष्यतः ॥

एवं ते भाषमाणस्य बलं भीमाभिवर्धताम् । यस्त्वमुत्सहसे वोढुं द्रौपदीं विपुलेऽध्वनि ॥

यमजौ चापि भद्रं ते नैतदन्यत्र विद्यते । बलं च ते यशश्चैव धर्मः कीर्तिश्च वर्धताम् ॥

यस्त्वमुत्सहसे नेतुं भ्रातरौ सह कृष्णया । मा ते ग्लानिर्महाबाहो मा च तेऽस्तु पराभवः ॥

ततः कृष्णाब्रवीद्वाक्यं प्रहसन्ती मनोरमा । गमिष्यामि न संतापः कार्यो मां प्रति भारत ॥

तपसा शक्यते गन्तुं पर्वतो गन्धमादनः । तपसा चैव कौन्तेय सर्वे योक्ष्यामहे वयम् ॥

नकुलः सहदेवश्च भीमसेनश्च पार्थिव । अहं च त्वं च कौन्तेय द्रक्ष्यामः श्वेतवाहनम् ॥

एवं संभाषमाणास्ते सुबाहोर्विषयं महत् । ददृशुर्मुदिता राजन्प्रभूतगजवाजिमत् ॥

किराततङ्गणाकीर्णं कुणिन्दशतसंकुलम् । हिमवत्यमरैर्जुष्टं बह्वाश्चर्यसमाकुलम् ॥

सुबाहुश्चापि तान्दृष्ट्वा पूजया प्रत्यगृह्णत । विषयान्ते कुणिन्दानामीश्वरः प्रीतिपूर्वकम् ॥

तत्र ते पूजितास्तेन सर्व एव सुखोषिताः । प्रतस्थुर्विमले सूर्ये हिमवन्तं गिरिं प्रति ॥

इन्द्रसेनमुखांश्चैव भृत्यान्पौरोगवांस्तथा । सूदांश्च परिबर्हं च द्रौपद्याः सर्वशो नृप ॥

राज्ञः कुणिन्दाधिपतेः परिदाय महारथाः । पद्भिरेव महावीर्या ययुः कौरवनन्दनाः ॥

ते शनैः प्राद्रवन्सर्वे कृष्णया सह पाण्डवाः । तस्माद्देशात्सुसंहृष्टा द्रष्टुकामा धनंजयम् ॥