Mahābhārata Reader

कथं विनष्टा भगवन्नन्धका वृष्णिभिः सह । पश्यतो वासुदेवस्य भोजाश्चैव महारथाः ॥

षट्त्रिंशेऽथ ततो वर्षे वृष्णीनामनयो महान् । अन्योन्यं मुसलैस्ते तु निजघ्नुः कालचोदिताः ॥

केनानुशप्तास्ते वीराः क्षयं वृष्ण्यन्धका ययुः । भोजाश्च द्विजवर्य त्वं विस्तरेण वदस्व मे ॥

विश्वामित्रं च कण्वं च नारदं च तपोधनम् । सारणप्रमुखा वीरा ददृशुर्द्वारकागतान् ॥

ते वै साम्बं पुरस्कृत्य भूषयित्वा स्त्रियं यथा । अब्रुवन्नुपसंगम्य दैवदण्डनिपीडिताः ॥

इयं स्त्री पुत्रकामस्य बभ्रोरमिततेजसः । ऋषयः साधु जानीत किमियं जनयिष्यति ॥

इत्युक्तास्ते तदा राजन्विप्रलम्भप्रधर्षिताः । प्रत्यब्रुवंस्तान्मुनयो यत्तच्छृणु नराधिप ॥

वृष्ण्यन्धकविनाशाय मुसलं घोरमायसम् । वासुदेवस्य दायादः साम्बोऽयं जनयिष्यति ॥

येन यूयं सुदुर्वृत्ता नृशंसा जातमन्यवः । उच्छेत्तारः कुलं कृत्स्नमृते रामजनार्दनौ ॥

समुद्रं यास्यति श्रीमांस्त्यक्त्वा देहं हलायुधः । जरा कृष्णं महात्मानं शयानं भुवि भेत्स्यति ॥

इत्यब्रुवन्त ते राजन्प्रलब्धास्तैर्दुरात्मभिः । मुनयः क्रोधरक्ताक्षाः समीक्ष्याथ परस्परम् ॥

तथोक्त्वा मुनयस्ते तु ततः केशवमभ्ययुः ॥

अथाब्रवीत्तदा वृष्णीञ्श्रुत्वैवं मधुसूदनः । अन्तज्ञो मतिमांस्तस्य भवितव्यं तथेति तान् ॥

एवमुक्त्वा हृषीकेशः प्रविवेश पुनर्गृहान् । कृतान्तमन्यथा नैच्छत्कर्तुं स जगतः प्रभुः ॥

श्वोभूतेऽथ ततः साम्बो मुसलं तदसूत वै । वृष्ण्यन्धकविनाशाय किंकरप्रतिमं महत् ॥

प्रसूतं शापजं घोरं तच्च राज्ञे न्यवेदयन् । विषण्णरूपस्तद्राजा सूक्ष्मं चूर्णमकारयत् ॥

प्राक्षिपन्सागरे तच्च पुरुषा राजशासनात् । अघोषयंश्च नगरे वचनादाहुकस्य च ॥

अद्य प्रभृति सर्वेषु वृष्ण्यन्धकगृहेष्विह । सुरासवो न कर्तव्यः सर्वैर्नगरवासिभिः ॥

यश्च नोऽविदितं कुर्यात्पेयं कश्चिन्नरः क्वचित् । जीवन्स शूलमारोहेत्स्वयं कृत्वा सबान्धवः ॥

ततो राजभयात्सर्वे नियमं चक्रिरे तदा । नराः शासनमाज्ञाय तस्य राज्ञो महात्मनः ॥