Mahābhārata Reader

अदृष्ट्वा तु नृपः पुत्रान्दर्शनं प्रतिलब्धवान् । ऋषिप्रसादात्पुत्राणां स्वरूपाणां कुरूद्वह ॥

स राजा राजधर्मांश्च ब्रह्मोपनिषदं तथा । अवाप्तवान्नरश्रेष्ठो बुद्धिनिश्चयमेव च ॥

विदुरश्च महाप्राज्ञो ययौ सिद्धिं तपोबलात् । धृतराष्ट्रः समासाद्य व्यासं चापि तपस्विनम् ॥

ममापि वरदो व्यासो दर्शयेत्पितरं यदि । तद्रूपवेषवयसं श्रद्दध्यां सर्वमेव ते ॥

प्रियं मे स्यात्कृतार्थश्च स्यामहं कृतनिश्चयः । प्रसादादृषिपुत्रस्य मम कामः समृध्यताम् ॥

इत्युक्तवचने तस्मिन्नृपे व्यासः प्रतापवान् । प्रसादमकरोद्धीमानानयच्च परिक्षितम् ॥

ततस्तद्रूपवयसमागतं नृपतिं दिवः । श्रीमन्तं पितरं राजा ददर्श जनमेजयः ॥

शमीकं च महात्मानं पुत्रं तं चास्य शृङ्गिणम् । अमात्या ये बभूवुश्च राज्ञस्तांश्च ददर्श ह ॥

ततः सोऽवभृथे राजा मुदितो जनमेजयः । पितरं स्नापयामास स्वयं सस्नौ च पार्थिवः ॥

स्नात्वा च भरतश्रेष्ठः सोऽऽस्तीकमिदमब्रवीत् । यायावरकुलोत्पन्नं जरत्कारुसुतं तदा ॥

आस्तीक विविधाश्चर्यो यज्ञोऽयमिति मे मतिः । यदद्यायं पिता प्राप्तो मम शोकप्रणाशनः ॥

ऋषिर्द्वैपायनो यत्र पुराणस्तपसो निधिः । यज्ञे कुरुकुलश्रेष्ठ तस्य लोकावुभौ जितौ ॥

श्रुतं विचित्रमाख्यानं त्वया पाण्डवनन्दन । सर्पाश्च भस्मसान्नीता गताश्च पदवीं पितुः ॥

कथंचित्तक्षको मुक्तः सत्यत्वात्तव पार्थिव । ऋषयः पूजिताः सर्वे गतिं दृष्ट्वा महात्मनः ॥

प्राप्तः सुविपुलो धर्मः श्रुत्वा पापविनाशनम् । विमुक्तो हृदयग्रन्थिरुदारजनदर्शनात् ॥

ये च पक्षधरा धर्मे सद्वृत्तरुचयश्च ये । यान्दृष्ट्वा हीयते पापं तेभ्यः कार्या नमस्क्रियाः ॥

एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठात्स राजा जनमेजयः । पूजयामास तमृषिमनुमान्य पुनः पुनः ॥

पप्रच्छ तमृषिं चापि वैशंपायनमच्युतम् । कथावशेषं धर्मज्ञो वनवासस्य सत्तम ॥