Mahābhārata Reader

सैन्धवैरभवद्युद्धं ततस्तस्य किरीटिनः । हतशेषैर्महाराज हतानां च सुतैरपि ॥

तेऽवतीर्णमुपश्रुत्य विषयं श्वेतवाहनम् । प्रत्युद्ययुरमृष्यन्तो राजानः पाण्डवर्षभम् ॥

अश्वं च तं परामृश्य विषयान्ते विषोपमाः । न भयं चक्रिरे पार्थाद्भीमसेनादनन्तरात् ॥

तेऽविदूराद्धनुष्पाणिं यज्ञियस्य हयस्य च । बीभत्सुं प्रत्यपद्यन्त पदातिनमवस्थितम् ॥

ततस्ते तु महावीर्या राजानः पर्यवारयन् । जिगीषन्तो नरव्याघ्राः पूर्वं विनिकृता युधि ॥

ते नामान्यथ गोत्राणि कर्माणि विविधानि च । कीर्तयन्तस्तदा पार्थं शरवर्षैरवाकिरन् ॥

ते किरन्तः शरांस्तीक्ष्णान्वारणेन्द्रनिवारणान् । रणे जयमभीप्सन्तः कौन्तेयं पर्यवारयन् ॥

तेऽसमीक्ष्यैव तं वीरमुग्रकर्माणमाहवे । सर्वे युयुधिरे वीरा रथस्थास्तं पदातिनम् ॥

ते तमाजघ्निरे वीरं निवातकवचान्तकम् । संशप्तकनिहन्तारं हन्तारं सैन्धवस्य च ॥

ततो रथसहस्रेण हयानामयुतेन च । कोष्ठकीकृत्य कौन्तेयं संप्रहृष्टमयोधयन् ॥

संस्मरन्तो वधं वीराः सिन्धुराजस्य धीमतः । जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना ॥

ततः पर्जन्यवत्सर्वे शरवृष्टिमवासृजन् । तैः कीर्णः शुशुभे पार्थो रविर्मेघान्तरे यथा ॥

स शरैः समवच्छन्नो ददृशे पाण्डवर्षभः । पञ्जरान्तरसंचारी शकुन्त इव भारत ॥

ततो हाहाकृतं सर्वं कौन्तेये शरपीडिते । त्रैलोक्यमभवद्राजन्रविश्चासीद्रजोरुणः ॥

ततो ववौ महाराज मारुतो रोमहर्षणः । राहुरग्रसदादित्यं युगपत्सोममेव च ॥

उल्काश्च जघ्निरे सूर्यं विकीर्यन्त्यः समन्ततः । वेपथुश्चाभवद्राजन्कैलासस्य महागिरेः ॥

मुमुचुश्चास्रमत्युष्णं दुःखशोकसमन्विताः । सप्तर्षयो जातभयास्तथा देवर्षयोऽपि च ॥

शशश्चाशु विनिर्भिद्य मण्डलं शशिनोऽपतत् । विपरीतस्तदा राजंस्तस्मिन्नुत्पातलक्षणे ॥

रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्तः सविद्युतः । आवृत्य गगनं मेघा मुमुचुर्मांसशोणितम् ॥

एवमासीत्तदा वीरे शरवर्षाभिसंवृते । लोकेऽस्मिन्भरतश्रेष्ठ तदद्भुतमिवाभवत् ॥

तस्य तेनावकीर्णस्य शरजालेन सर्वशः । मोहात्पपात गाण्डीवमावापश्च करादपि ॥

तस्मिन्मोहमनुप्राप्ते शरजालं महत्तरम् । सैन्धवा मुमुचुस्तूर्णं गतसत्त्वे महारथे ॥

ततो मोहसमापन्नं ज्ञात्वा पार्थं दिवौकसः । सर्वे वित्रस्तमनसस्तस्य शान्तिपराभवन् ॥

ततो देवर्षयः सर्वे तथा सप्तर्षयोऽपि च । ब्रह्मर्षयश्च विजयं जेपुः पार्थस्य धीमतः ॥

ततः प्रदीपिते देवैः पार्थतेजसि पार्थिव । तस्थावचलवद्धीमान्संग्रामे परमास्त्रवित् ॥

विचकर्ष धनुर्दिव्यं ततः कौरवनन्दनः । यन्त्रस्येवेह शब्दोऽभून्महांस्तस्य पुनः पुनः ॥

ततः स शरवर्षाणि प्रत्यमित्रान्प्रति प्रभुः । ववर्ष धनुषा पार्थो वर्षाणीव सुरेश्वरः ॥

ततस्ते सैन्धवा योधाः सर्व एव सराजकाः । नादृश्यन्त शरैः कीर्णाः शलभैरिव पावकाः ॥

तस्य शब्देन वित्रेसुर्भयार्ताश्च विदुद्रुवुः । मुमुचुश्चाश्रु शोकार्ताः सुषुपुश्चापि सैन्धवाः ॥

तांस्तु सर्वान्नरश्रेष्ठः सर्वतो विचरन्बली । अलातचक्रवद्राजञ्शरजालैः समर्पयत् ॥

तदिन्द्रजालप्रतिमं बाणजालममित्रहा । व्यसृजद्दिक्षु सर्वासु महेन्द्र इव वज्रभृत् ॥

मेघजालनिभं सैन्यं विदार्य स रविप्रभः । विबभौ कौरवश्रेष्ठः शरदीव दिवाकरः ॥