Mahābhārata Reader

कर्णस्य बाहुवीर्येण प्रश्रयेण दमेन च । तुतोष भृगुशार्दूलो गुरुशुश्रूषया तथा ॥

तस्मै स विधिवत्कृत्स्नं ब्रह्मास्त्रं सनिवर्तनम् । प्रोवाचाखिलमव्यग्रं तपस्वी सुतपस्विने ॥

विदितास्त्रस्ततः कर्णो रममाणोऽऽश्रमे भृगोः । चकार वै धनुर्वेदे यत्नमद्भुतविक्रमः ॥

ततः कदाचिद्रामस्तु चरन्नाश्रममन्तिकात् । कर्णेन सहितो धीमानुपवासेन कर्शितः ॥

सुष्वाप जामदग्न्यो वै विस्रम्भोत्पन्नसौहृदः । कर्णस्योत्सङ्ग आधाय शिरः क्लान्तमना गुरुः ॥

अथ कृमिः श्लेष्ममयो मांसशोणितभोजनः । दारुणो दारुणस्पर्शः कर्णस्याभ्याशमागमत् ॥

स तस्योरुमथासाद्य बिभेद रुधिराशनः । न चैनमशकत्क्षेप्तुं हन्तुं वापि गुरोर्भयात् ॥

संदश्यमानोऽपि तथा कृमिणा तेन भारत । गुरुप्रबोधशङ्की च तमुपैक्षत सूतजः ॥

कर्णस्तु वेदनां धैर्यादसह्यां विनिगृह्य ताम् । अकम्पन्नव्यथंश्चैव धारयामास भार्गवम् ॥

यदा तु रुधिरेणाङ्गे परिस्पृष्टो भृगूद्वहः । तदाबुध्यत तेजस्वी संतप्तश्चेदमब्रवीत् ॥

अहोऽस्म्यशुचितां प्राप्तः किमिदं क्रियते त्वया । कथयस्व भयं त्यक्त्वा याथातथ्यमिदं मम ॥

तस्य कर्णस्तदाचष्ट कृमिणा परिभक्षणम् । ददर्श रामस्तं चापि कृमिं सूकरसंनिभम् ॥

अष्टपादं तीक्ष्णदंष्ट्रं सूचीभिरिव संवृतम् । रोमभिः संनिरुद्धाङ्गमलर्कं नाम नामतः ॥

स दृष्टमात्रो रामेण कृमिः प्राणानवासृजत् । तस्मिन्नेवासृक्संक्लिन्ने तदद्भुतमिवाभवत् ॥

ततोऽन्तरिक्षे ददृशे विश्वरूपः करालवान् । राक्षसो लोहितग्रीवः कृष्णाङ्गो मेघवाहनः ॥

स रामं प्राञ्जलिर्भूत्वा बभाषे पूर्णमानसः । स्वस्ति ते भृगुशार्दूल गमिष्यामि यथागतम् ॥

मोक्षितो नरकादस्मि भवता मुनिसत्तम । भद्रं च तेऽस्तु नन्दिश्च प्रियं मे भवता कृतम् ॥

तमुवाच महाबाहुर्जामदग्न्यः प्रतापवान् । कस्त्वं कस्माच्च नरकं प्रतिपन्नो ब्रवीहि तत् ॥

सोऽब्रवीदहमासं प्राग्गृत्सो नाम महासुरः । पुरा देवयुगे तात भृगोस्तुल्यवया इव ॥

सोऽहं भृगोः सुदयितां भार्यामपहरं बलात् । महर्षेरभिशापेन कृमिभूतोऽपतं भुवि ॥

अब्रवीत्तु स मां क्रोधात्तव पूर्वपितामहः । मूत्रश्लेष्माशनः पाप निरयं प्रतिपत्स्यसे ॥

शापस्यान्तो भवेद्ब्रह्मन्नित्येवं तमथाब्रुवम् । भविता भार्गवे राम इति मामब्रवीद्भृगुः ॥

सोऽहमेतां गतिं प्राप्तो यथा नकुशलं तथा । त्वया साधो समागम्य विमुक्तः पापयोनितः ॥

एवमुक्त्वा नमस्कृत्य ययौ रामं महासुरः । रामः कर्णं तु सक्रोधमिदं वचनमब्रवीत् ॥

अतिदुःखमिदं मूढ न जातु ब्राह्मणः सहेत् । क्षत्रियस्यैव ते धैर्यं कामया सत्यमुच्यताम् ॥

तमुवाच ततः कर्णः शापभीतः प्रसादयन् । ब्रह्मक्षत्रान्तरे सूतं जातं मां विद्धि भार्गव ॥

राधेयः कर्ण इति मां प्रवदन्ति जना भुवि । प्रसादं कुरु मे ब्रह्मन्नस्त्रलुब्धस्य भार्गव ॥

पिता गुरुर्न संदेहो वेदविद्याप्रदः प्रभुः । अतो भार्गव इत्युक्तं मया गोत्रं तवान्तिके ॥

तमुवाच भृगुश्रेष्ठः सरोषः प्रहसन्निव । भूमौ निपतितं दीनं वेपमानं कृताञ्जलिम् ॥

यस्मान्मिथ्योपचरितो अस्त्रलोभादिह त्वया । तस्मादेतद्धि ते मूढ ब्रह्मास्त्रं प्रतिभास्यति ॥

अन्यत्र वधकालात्ते सदृशेन समेयुषः । अब्राह्मणे न हि ब्रह्म ध्रुवं तिष्ठेत्कदाचन ॥

गच्छेदानीं न ते स्थानमनृतस्येह विद्यते । न त्वया सदृशो युद्धे भविता क्षत्रियो भुवि ॥

एवमुक्तस्तु रामेण न्यायेनोपजगाम सः । दुर्योधनमुपागम्य कृतास्त्रोऽस्मीति चाब्रवीत् ॥